**********************

هر چی بیشتر جلو میرم،بیشتر بهت زده میشم...؟! نه به خاطر حجم زیاد کارهایی که تلنبار شده اند روی هم بلکه به خاطر حقایقی که توی این بیست و چند روز فهمیدم... و یکی از اون ها باعث شد شدیدا به گریه بیفتم.

 اتفاقاتی  که توی هم پیچیده شده اند منو متعجب کرده..... من فکر می کردم که بخشی از واقعیت زندگی ام به اون تصمیم عجیب و عجولانه ام ربطی نداشته،  ........چند روز پیش فهمیدم که همه ماجراها به هم مربوط اند........ریشه همه اون ها یکی ست.

چقدر همه چیز به هم وابسته است؟؟!!

هر لحظه برای من رویدادها رنگ جدیدی به خودشون می گیرن،انگار یه دنیا مه و دود از جلوی چشمام کنار میره و من چیزهای تازه تری رو می بینم. که خیلی منو مسحور خودش میکنه. لحظه هایی رو میبینم  که می تونستم همه چیز رو دگرگون کنم. این بود که وقتی یه شب یکی از اون لحظه هایی رو که برای من میتونست یه نقطه برگشت به خودم باشه، مثل یه صاعقه یا یه ستاره دنباله دار از ذهنم گذشت من دیگه کاری نتونستم بکنم و فقط گریه کردم......بلند بلند...

اون گریه من رو خیلی آروم کرد،انگار یه جورایی به من انرژی داد،بگذریم که غم عجیبی رو به جانم انداخته...با همه این اوصاف من برخلاف همه مشکلاتی که دارم خیلی امیدوارم .